دلدار

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386 ساعت 0:12 |

    زور سه رنجی دنیام دا                  که م که س بو بوی که ر نه بی

بسیار در دنیا نگریستم                   کم کسی بود که برایش خر نشود

زور به توندی باوه شی پیا کاو          به هیواش له ده ستی به رنه بی

با شتاب در اغوشش بگیرد              به ارامی زدستش رهاشود

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در یکشنبه دوم اردیبهشت 1386 ساعت 22:0 |

خدایا

من درکلبه فقیرانه خود   

چیزی رادارم

که تو در عرش کبریائی خود نداری

من چون توئی دارم

وتو چون خودی نداری

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در شنبه یکم اردیبهشت 1386 ساعت 7:28 |

 چو کس با زبان دلم آشنا نیست     چه بهتر که از شِکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد، بهتر که از یاد یاران فراموش باشم

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه بیستم فروردین 1386 ساعت 6:52 |

ته نيا هه ر چراي  ده س كوردايه تي            شه وي خاكه كه م روون ئه كاته وه

به ته نيا بازووي  ري ى  مه ردايه تى           ته وقى گه ردنم  ليك ئه كاته وه

 

كاتي پر شنگی سه رنجي نيگآت        دنياي ئارامي لي ورووژانم ..

هنگامی که جر قه  شیوه نگاه کردنت     دنیای ارام من را نا ارام کرد

كاتي كه له نجه ي پر له مو سيقات        ته زووي  ئاره زووي  خسته سه ر گيانم:

هنگامی که جنبش پر از اوازت             امید رسیدن به ارزو رابه جانم انداخت

زانيم كه ژينى دويني ي بي تو يي         ته مه ني لاويم بي هووده رويي:..

فهمیدم که زندگی کردن دوران جوانیم           بی تو بیهوده  سپری شده

زانيم كه بي تو  ئا ئه م ژيا نه                  ئا خه . كسپه يه .ناسوره.ژانه.

فهمیدم  که بی تو این زندگی                درداست نا خوشایند است بیهوده است

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در یکشنبه ششم اسفند 1385 ساعت 7:36 |

من كسي كم بوژيان بمرم            نه وه ك بو  مردن بژیم                               کوردوستان                                                                           دايه گيان مگري وه ك جاران    ئى تر نام به نه وه بو زندان                                                      اينم براي خورشيد شبهام                     من  کسی هستم که برای زندگي کردن میمیرم                                               نه کسی که برای مردن زندگی کنم                                                            مادر جانم مانند گذشته گریه نکن 

  دیگه من را به زندان نخوا هندبرد   (diplomatic)

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در شنبه پنجم اسفند 1385 ساعت 10:31 |

همره اگر شتاب كند همره تو نيست دل در كسي مبند كه دلبستهْ تو نيست

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در پنجشنبه سوم اسفند 1385 ساعت 8:7 |

همّتم بدرقهْ راه كن اي طاهر قدس                                                    كه دراز است ره مقصد و من نو سفرم

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در پنجشنبه سوم اسفند 1385 ساعت 7:59 |

نه در هر سخن بحث كردن رواست   خطا بر بزرگان گرفتن خطاست

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 8:40 |

تو بر اوج فلك چه دانى چيست        كه ندانى كه در سراى توكيست

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 8:37 |

نه مارا در ميان عهد و وفا بود       جفا كردى وبد عهدى نمودى

اميدوار بود ادمى به خير كسان           مرا به خير تو اميد نيست شر مرسان

نبشته ست بر گور بهرام گور             كه دست كرم به كه بازوى زور

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 8:33 |

نور گيتى فروز چشمه هور      زشت باشد به چشم موشك كور

شب پره گر رونق افتاب نخواهد          رونق بازار افتاب نكاهد

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 8:31 |

تا تو را نباشد حالى همچو ما       حال ما باشد تو را افسانه پیش

شايد پس كار خويش نشستن       ليكن زبان مردم بستن نتوان

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 8:7 |

دير امدى اى نگار سر مست     زودت ندهيم دامن از دست

هر كه بى او بسر نشايد برد         گر جفايى كند ببايد برد

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 7:57 |

شخسي همه شب بر سر بيمار گريست                                      چون روز امد بمرد وبيمار بزيست

بس كه در خاك تندرستان را                 دفن كرديم وزخم خورده نمرد

انكه چون پسته ديدمش همه مغز                                              پوست بر پوست بود همچو پياز

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 7:47 |

گرت از دست بر ايد دهنى شيرين كن                                            مردى ان نيست كه مشتى بزنى بر دهنى

اگر خود بر درد پيشانى پيل                                                                نه مرد است انكه در وى مردى نيست

هركه بيهوده گردن افرازد           خويشتن را به گردن اندازد

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 7:41 |

كنج صبر اختيار لقمان است         هر كه را صبر نيست حكمت نيست

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه یکم اسفند 1385 ساعت 7:37 |

دوش مرغى به صبح ميناليد           عقل وصبرم ببرد وطاقت وهوش

يكى از دوستان مخلص را           مگر اواز من رسيد به گوش

گفت باور نداشتم كه تو را             بانك مرغى كند مدهوش

گفتم اين شرط ادميت نيست                 مرغ تسبيح گوى وما خاموش

اگر دنيا نباشد درد منديم              وگر,باشدبه مهرش پايبنديم

بلائي,زين جهان اشوبتر نيست           كه رنج خاطر است ارهست ورنيست

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 8:12 |

من ان مورم كه در پايم بمالند            نه زنبورم كه از دستم بنالند

كجا خود شكر اين نعمت گذارم          كه زور مردم ازارى ندارم

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 8:5 |

پيرمردى لطيف در بغداد               دخترك به كفش دوزى داد

مردك سنگدل چنان بگزيد                  لب دختر كه خون از ان بچكيد

بامدادان پدر چنان ديدش               پيش داماد رفت وپرسيدش

كاى فرومايه اين چه دندان است     چند خايى بستن؟ نه انبان است

به مزاحت نگفتم اين گفتار             هزل بگذار و جدّ از او بردار

خوى بد در طبيعتى كه نشست             ندهدجز وقت مرگ از دست

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 7:47 |

سخن گر چه دلبند وشيرين بود  سزاوار تصديق وتحسين بود

چويك بار گفتى مگو باز پس كه      حلوا چو يك بار خوردند بس

سخن را سراست ,اى خردمند وبن مياور سخن در ميان سخن

خداوند فرهنگ وتدبير وهوش نگويد سخن تا نبيند خموش

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 7:40 |

از صحبت دوستى به رنجم                 كه اخلاق بدم حسن نمايد

عيبم هنر وكمال بيند                         خارم گل وياسمن نمايد

كو دشمن شوخ جشم ناباك                 تا عيب مرابه من نمايد

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 7:35 |

به یک بار از جهان دل در تو بستم            ندانستم که برگردی بزودی

هنوزت گر سر صلح است باز ای               کزان مقبول تر باشی که بودی

واجب است از هزارا ن دوست برید             تا یکی دشمنت نباید دید

از دست تو مشت بر دهان خوردن           خوشتر که به دست خویش نان خوردن

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 7:1 |

هر که بی او به سر نشاید برد             گر جفایی کند بباید برد

نبايد بستن اندر جيز وكس دل            كه دل برداشتن كارى است مشكل

پیش کسی رو که طلب کار توست       ناز بر ان کن که خریدار توست

باز ای و مرا بکش که پیشت مردن         خوشتر که پس از توزندگانی کردن

تازه بهارا ورقت زرد شد                  دیگ منه که اتش ما سرد شد

مست می بیدار گردد نیمشب          مست ساقی.روز محشر بامداد

چند خرامی وتکبر کنی                دولت پارینه تصور کنی

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 6:39 |

بوي پیاز  از دهن خوب روی           به به حقیقت که گل از دست زشت

با این همه جور و تند خویی          بارت بکشم که خوب رویی   

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 6:21 |

مگو انده خویش با دشمنان                 که لا حول گویند شادی کنان

چو پیروز شد دزد تیره روان                           چه غم دارد از گریه کاروان

چو سایل از تو به زازی طلب کند چیزی                 بده وگر نه ستمگر به زور ستاند

همره اگر شتاب کند همره تو نیست                    دل در کسی مبند که دلبسته تو نیست

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 7:16 |

دلقت به چه کار ایدو بسیج ومرقع       خود را از عملهای نکوهیده بری دار

حاجت به کلاه برکی داشتنت نیست         درویش سفت باش وکلاه تتری دار

نه به اشتر بر سوارم  نه جو اشتر زیر بارم                نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم

غم موجود وپریشانی معدوم ندارم                 نفسی می زنم اسوده وعمری میگزرانم

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 6:17 |

با بد اندیش هم نکویی کن    دهن سگ به لقمه دوخته به

یکی را زشت خویی داد دشنام        تحمل کردو گفت ای خوب فرجام

بتر زانم که خواهی گفتن انی             که دانم عیب من  چون من ندانی

تا توانی درون کس مخراش             که اندر این ره خارها باشد

کار درویش  مستمند برار        که تو را نیز کارها باشد

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 5:58 |

        هرکه را زرد رترازوست         زور در بازوست    

   انکه دینار در دسترس ندارد      در همه دنیا کس ندارد

اگرباران به کوهستان نبارد         به سالی  دجله گردد خشک رودی

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385 ساعت 0:9 |

یکی کرده بی ابرویی بسیار          چه غم دارد ازابروی کسی

بسا نام نیکوی پنجاه سال           که یک نام زشتش کند پایمال

نصیحت کن مرا چندان که خواهی    که نتوان سستن از زنگی سیاهی

 

|+| نوشته شده توسط اازاد منش در یکشنبه پانزدهم بهمن 1385 ساعت 23:54 |